X
تبلیغات
در دستان تو


در دستان تو

  

 

شبنم و چراغ

 

باز از یک نگاه گرم تو یافت

همه ذرات جان من هیجان

همه تن بودم ای خدا همه تن

همه جان گشتم ای خدا همه جان

چشم تو این سیاه افسونکار

بسته با صد فریب راهم را

جز نگاهت پناهگاهم نیست

کز تو پنهان کنم نگاهم را

چشم تو چشمه شراب منست

هر نفس مست از این شرابم کن

بی تو در این غروب خلوت و کور

من و یاد تو عالمی داریم

چشمت آیینه دار اشک من است

با چراغی و شبنمی داریم

بال در بال هم پرستوها

پر کشیده به آسمان بلند

همه چون عشق ما به هم لبخند

همه چون جان ما به هم پیوند

پیش چشمت خطاست شعر قشنگ

چشمت از شعر من قشنگتر است

من چه گویم که در پسند آید

دلم از این غروب تنگ تر است.....

 

                                                                                        فریدون مشیری

 

 

نوشته شده در سه شنبه 1391/01/22ساعت 16:14 توسط پریسا | |

 

همسفر

 

می دانم روزی با تن خسته و خیس، سوار بر قطرات درشت باران بر  ناودانهای چشمم

فرود می آیی

در میان انبوه مژگانم میزبان خواهم بود و در آن لحظه چشمانم را برای همیشه میبندم تا دوریت را

 حس نکنم

کاش زندگی شعر بود تا برایش یک دنیا شعر می سرودم تا با آهنگش در خلوت بی کسیهایش هیچوقت

تنها نماند کاش زندگی قصه بود تا برایش یک دریا قصه می گفتم تا همسفر با ماهیهای آزاد همیشه

 اقیانوس خوشبختی را پیدا کند

 

نمی نویسم.... چون می دانم که هیچگاه شعر هایم را نمی خوانی.......

 

حرف نمی زنم....... چون می دانم که هیچگاه حرفهایم را نمی فهمی.....

 

نگاهت نمی کنم....... چون تو اصلا نگاهم را نمی بینی.............

 

صدایت نمی زنم..... زیرا اشک های من برای تو بی فایده است .......

 

فقط می خندم....... چون تو در هر صورت می گویی من دیوانه ام .... 

 

 

نوشته شده در دوشنبه 1390/03/16ساعت 11:7 توسط پریسا | |

 

 

اگه یک روز از خواب پاشی و ببینی که همه ی زندگیت یک فیلم بوده

 اسمش رو چی می ذاری؟

(جوابتون رو کامنت کنید)

 

نوشته شده در دوشنبه 1390/03/09ساعت 15:33 توسط پریسا | |

 

 

اگه یک روزی از کنار دریا رد بشی و ببینی که ۲ نفر در حال غرق شدنند... یکیشون

تو رو خیلی دوست داره و دومی کسیه که تو خیلی دوسش داری.... از بین این دو نفر

 کدوم رو نجات می دی؟!

( جوابتون رو کامنت کنید )

 

 

نوشته شده در چهارشنبه 1390/02/28ساعت 20:29 توسط پریسا | |

 

سروده های تاریک

 

خاموش و تنها رهگذری کوتاه را گذرانیده

پلکهایش بی صدا بهم آمده و در مرداب تنهایی اش فرو رفته

چشمهایش مثل گذشته خاموش خاموش است

کلیک کلیک عاقبت

دستهایی پلکهای فرو بسته اش را خواهد گشود

و گوشهایش را به نوازش موزون آشنا خواهد کرد

جملات، کوتاه شمرده پی در پی تکرار می شود

همزمان جوانه ها سر از خاک بیرون می کشند

درختان شکوفه می دهند و کودکان لبخند می زنند

و آسمان در ورای  تمامی لحظه های زندگی ما آرام آرام گریه می کند

بوی نم فضای حیاط و اتاق کوچک تنهایی مرا پر می کند

پلکهای بسته اش را آرام باز می کند

دستهایش به گرمی دستهای مرا می فشارد

تبسمی بر لبهایمان می نشیند

دستهای سرد و لرزانم توان زندگی می یابد

چشم هایمان افقهای دور دست را نظاره می کند

می جهد، پرده را کنار می زند و گریه ی آسمان را تماشا می کند

می رقصد و شادی می کند

و شادی اش را مثل آب نبات چوبی با همه تقسیم می کند

دست در دست بدون شال و کلاه در باران می دویم

همه را از خانه بیرون می کشیم و زیر باران هلهله می کنیم

دست در دست می رقصیم و آواز می خوانیم، باران بند آمده

شادی کنان راههای خانه هایمان را با لبهای خیس، آرام طی می کنیم

چه خوب است

ماندنمان برای تقسیم آب و نان

و زندگی پرسعادت در کنار هم

جوانه ها سر از خاک بیرون می کشند...

 

نوشته شده در دوشنبه 1390/01/29ساعت 15:56 توسط پریسا | |

 

خانه من...

 

می دلم می خواهد

خانه ای داشته باشم پر دوست،

کنج هر دیوارش

دوست هایم بنشینند آرام،

گل بگو گل بشنو...

 

هر کسی می خواهد

وارد خانه ی پر عشقو صفایم گردد

یک سبد بوی گل سرخ

به من هدیه کند

 

شرط وارد گشتن

شست و شوی دلهاست

شرط آن داشتن

یک دل بی رنگ و ریاست...

 

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار

خانه ی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

                                                    خانه ی دوست کجاست...

                                                                                                    فریدون مشیری

 

نوشته شده در چهارشنبه 1389/12/18ساعت 16:4 توسط پریسا | |

 

در رهگذار باد...

 

ای مهربان تر از من،

                             با من

در دست های تو،

آیا کدام رمز بشارت نهفته بود؟

کز من دریغ کردی

تنها تویی،

مثل پرنده های بهاری در آفتاب

مثل زلال قطره باران صبحدم

مثل نسیم سرد سحر،

                                مثل سحر آب

 

آواز مهربانی تو با من،

در کوچه باغ محبت،

 مثل شکوفه های سپید سیب،

ایثار سادگیست

 

افسوس!

آیا چه کس تو را،

از مهربان شدن با من،

مایوس می کند...


 

نوشته شده در دوشنبه 1389/12/02ساعت 19:0 توسط پریسا | |

 

در رهگذار باد...

 

دیدم در آن کویر درختی غریب را

محروم از نوازش یک سنگ رهگذر

تنها نشسته ای ،

بی برگ و بار، زیر نفس های آفتاب

در التهاب،

در انتظار قطره باران

در آرزوی آب

 

ابری رسید،

                چهر درخت از شعف شکفت

دلشاد گشت و گفت:

           " ای ابر، ای بشارت باران!

           " آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟!

غرید تیره ابر،

برقی جهید و چوب درخت کهن

                                      بسوخت!

 

چون آن درخت سوخته ام در کویر عمر

ای کاش،

خاکستر وجود مرا با خویش،

می برد باد،

                 باد بیابانگرد

ای داد،

دیدم که گردباد

                      حتی

خاکستر وجود مرا،

با خود نمی برد...

                                                                     حمید مصدق

 

نوشته شده در جمعه 1389/11/29ساعت 8:0 توسط پریسا | |

 

در رهگذار باد...

 

وقتی که بامدادان

مهر سپهر، جلوه گری را،

آغاز می کند،

وقتی که مهر،

                   پلک گرانبار خواب را،

با ناز و با کرشمه ز هم باز می کند

آنگه ستاره سحری،

                             در سپیده دم،

                                                    خاموش می شود

آری

من آن ستاره ام،

که با طلوع گرم تو در زندگانیم

خاموش گشته ام

" از یاد روزگار فراموش گشته ام..."

                                                                                     حمید مصدق

 

نوشته شده در چهارشنبه 1389/11/27ساعت 4:41 توسط پریسا | |

 

از جدایی ها

 

ترا صدا کردم

تو عطر بودی و نور

تو نور بودی و عطر گریز رنگ خیال

درون دیده ی من ابر بود و باران بود

صدای سوت ترن

                      صوت سوکواران بود

ز پشت پرده ی باران

                          ترا نمی دیدم

ترا، که می رفتی

                     مرا نمی دیدی

مرا، که ماندم

                    میان ماندن و

                                          رفتن

حصار فاصله

             فرسنگ های سنگی بود

غروب غمزدگی

                 سایه های دلتنگی

 

ترا صدا کردم

تو رفتی و گل و ریحان ترا صدا کردند

و برگ برگ درختان

                     ترا را صدا کردند

 

صدای برگ درختان

                      - صدای گل ها را

سرشک دیده ی من

                       -ناله ی تمنا را،

نه دیدی و شنیدی

                    - ترن ترا می برد

                    - ترن ترا به تب و تاب تا کجا می برد؟

و من

حصار فاصله فرسنگ های آهن را

غروب غمزده در لحظه های رفتن را

                                           نظاره می کردم....

                                                                                                حمید مصدق

 

 

نوشته شده در یکشنبه 1389/11/10ساعت 15:48 توسط پریسا | |


Design By : Night Skin

تصاویر زیباسازی نایت اسکین